Beduust, onrustig en verwart loop ik door de ingang van het ziekenhuis. Mijn broer loopt naast mij aan mijn linkerzijde. Hij weet ook niet precies wat hij moet zeggen en ik merk aan hem dat hij ontzettend zenuwachtig is. Of dat komt doordat ik nog niets gezegd hebt sinds ik hem zag, weet ik niet. Ik voel me verdoofd, en ik heb het gevoel dat mijn gezicht helemaal wit is weggetrokken. Ik kan nog niet geloven wat zich deze ochtend heeft afgespeeld.